Neda 19 -- Iranian Queer Magazine

به جای سرمقاله

فقدان آزادی های فردی در جوامع بنیاد گرا در چهارچوب مرزهای یک گروه اجتماعی خلاصه نمی شود. زمانی که آزادی های فردی کم اهمیت شوند هیچ گروهی در امان نخواهد بود. در نبود فرهنگ آزادی محور، از زنان تا کارگران، از اقلیت های قومی و مذهبی تا دگرباشان جنسی، همه و همه در کنار هم قربانی اکثریت حاکم هستند. مادامی که ظلم، خط کشی های ریز و درشت و نابرابری در جامعه ای وجود داشته باشد، احدی در امنیت به سر نخواهد برد. مبارزه برای آزادی بدون به رسمیت شناختن کلیه موارد مربوط به حقوق بشر جدا از این که به لحاظ استراتژیک جای اشکال است و کوچک ترین نتیجه اش ریزش نیروهای آزادی خواه از بخش های فراموش شده خواهد بود، پیروز احتمالی را به آزادی ای "بی یال و دم و اشکم" می رساند که در کوتاه مدتی روزش از نو و روزی اش از نو خواهد بود.

از شرایط اجتماعی، سیاسی و مذهبی کشورمان این گونه بر می آید که دگرباشان جنسی (مخصوصاً همجنس گرایان) آخرین گروهی خواهند بود که به رسمیت شناخته شوند و به حقوق خود دست پیدا کنند. با این وجود از قلم انداختن این گروه در گفتمان آزادی خواهی خطایی بنیادین است. خوشبختانه در دو سه سال گذشته، "حقوق دگرباشان" از سوی بخشی از روشن فکری ایرانی و سیاسیون به عنوان عنصری از بدنه ی بزرگ "حقوق بشر" به رسمیت شناخته شده است. اگر چه هنوز هم صحبت از حقوق دگرباشان نقل یکی دو روز از سال است، همین راه یافتن (هر چند محدود) به افکار عمومی و دستور کار روز جامعه ی تحول خواه گامی قابل توجه است.

اما روز جهانی مبارزه با "هوموفوبیا" همان قدر که زمانی مناسب برای کشاندن موضوع حقوق دگرباشان به متن جامعه است، می تواند بهانه ای برای بازنگری عمل کرد جامعه ی دگرباش نیز باشد. شاید بد نباشد که هر یک از ما یک روز در سال را به این بازنگری و همچنین بازنگری عمل کرد شخصی خود اختصاص دهیم.

هوموفوبیا و نتایج آن دیر سالی است که هزینه های سنگینی بر گرده ی جامعه ی دگرباش در سر تا سر جهان تحمیل کرده است. از پدری که در ایران پسر خود را به آتش می کشد تا کودکی که در آمریکا همکلاسی خود را به ضرب گلوله از پا در می آورد، انسان در نقطه نقطه ی جهان شاهد وحشی گری های ناشی از هوموفوبیا بوده است و در آخر خط هر گفتگویی برای راه حل مشکل نفرت بیمارگونه از دگرباشان، همیشه به این کلام رسیده است که "درمان هوموفوبیا بدون نشر آگاهی میسر نیست."

باید به بانویی که در ایران با دیدن یک دگرباش روی ترش می کند فهماند که خود او مسوول بوجود آمدن فضایی است که در آن آزادی انتخاب پوشش از او گرفته شده است. باید به پدر و مادری که فرزند دگرباش خود را نمی پذیرند فهماند که نادیده گرفته شدنشان در رقم زدن سرنوشت اجتماعشان زاده ی همین فرهنگ عدم تحمل است. باید به جوانی که در راه آزادی از جان خود دست شسته است ولی همرزم دگرباش خود را (خود آگاهانه یا نا خود آگاهانه) شهروند درجه دو می بیند فهماند که با این نگاه نه تنها سنگر خود را از همراهی ارزشمند خالی می کند، که در عمل در تلاش است که ظالمی را پایین بکشد تا خود ظالمی جدید شود.

به امید روزی که تمامی انسان ها از حقوق و منزلت برابر برخوردار شوند

Neda, Iranian Queer Magazine - info@nedamagazine.net	سال دوم \| شماره ی موزدهم \| ژوئن 2010 \| شناسنامه و تماس \| آرشیو ن د ا